بوی نمک گندیده می آید

از اینکه بعضی ها آنقدر احمق شده اند که با اشک تمساح، اشک می ریزند و با دروغ ها آرام می گیرند ، مخم سوت می کشد!

ما هیچیم روی هیچ که هیچ مان دستخوش بحران شده! می توانیم به هیچ بودنمان سکوت کنیم و فریادهای هیچمان را در گلو خفه کنیم و برای همیشه جلوی فرزندانمان زبان به دهان بگیریم که :" ما هیچ کاره بودیم!"

چقدر این روزها همه چیز ،بی چیز شده...

خداحافظ ایران عزیز!

سرزمین آریایی ها!

سرزمین کورش و داریوش!

مهد تمدن باستان!

اسلام ، تمدنت را به غارت برد...

پ.ن:

این جمعه هرگز فراموشم نمی شود!

عجيب روح بزرگم را اسير جسم كرده ام از ياد برده ام اين جسم است در خدمت روح ، نه روح اسير و دربند آن...

عمری هر چه نتوانستم بگویم نوشتی و امروز از درک لحظه هایم عاجز شدی؟!

دردها مثل خوره به جانم افتاده و می سوزاند و آب می کند. نمی گویم درد دارم که من دیگر جدای از درد نیستم!

دیگر ناگفته ای نمانده ، ناگفتنی هایم را دیگران گفته اند و من غرق شده ام در منجلاب رازهای فاش شده ای که دانسته نشدنشان ، گاهی و فقط گاهی ، لبخندی گذرا می آورد.

پر شده ام از بغض هایی که باریدنش رسم "عادت" به خود گرفته و ذره ای آرامم نمی کند.

تلخ شده ام و واژه ها پر ترس نقش می بندد روی کاغذ!

تلخ شده ام و فکرها عجیب روی دور افتاده...

کاش این امواج متلاطم در ذهنم کمی رام می شد...

کاش کلامی ، حسی، حرفی، ذره ای آرامش بیاورد، ای کاش...

امروز ،

 این جا ،

 درست همین جا ،

 برای تو ،

 فقط برای تو ،

 بهترین راه ،

 فقط "راه" ،

 همینه !

فقط همین!

راستی ،

تا همیشه امروز رو یادت باشه ،

 لبخند امروز رو تا همیشه یادت باشه !

شاید نویی اش ، به غم تازه متولد شده ای بود که لحظه ای آسوده ام نمی گذاشت و"روز"ش به روزی پر دغدغه ام ...

به رسم شروع ، حافظ نگشودم ...

تبریک نداشت!

ماهی در تنگ نبود و سبزه ای یادآور بهار نبود.

سیب نداشتیم تا نعمت "سلامت" یادمان آورد.

هفت سین مان جز سین "سعادت حضور" نداشت. شده بود یک سین!

شب هایش به بازدید نگذشت و روزهایش رنگ تفریح نداشت...

بهار بی دعوت آمد. مهمان خانه مان نشد . اما صدای خنده ی کودکان خبر می داد که همه در آغوشش کشیده اند...

اما این عید با همه ی تلخی اش ، رنگ خدا داشت ...